વાર્તા - હવડ
કોઈપણ બાબતને સમજી શકવી અને સ્વીકારી શકવી એ બે અલગ વાત છે. આપણા સૌની લાઈફમાં એવા કેટકેટલા સત્ય હોય છે જે દિવા જેટલા ચોખ્ખા દેખાતા હોવા છતાં આપણે સ્વીકારી શકતા નથી. આમ જુઓ તો એને કદાચ વાસ્તવિકતાથી ભાગવું ન કહી શકાય પણ તમાચો મારીને ગાલ લાલ રાખી બીજા કરતાં પોતાના માહ્યલાને ખુશ કરવાનો મિથ્યા પ્રયત્ન કહી શકાય. આખી દુનિયાને સમજાવી શકાય પણ આપણી અંદર જે આપણો અવાજ છે એને સમજાવી શકવું સૌથી કપરું છે. પિડાનું કોઈ પરિમાણ નથી નહીતર એના ગ્રાફ તૈયાર થાત અને એને આધારે માણસના સુખદુખના લેખાજોખા થાત.મુશ્કેલમાં મુશ્કેલ પરિસ્થિતિ સામે લડી શકતા અસ્તિત્વને બીજા કરતા ક્યારેક પોતાના સવાલો જ થકવી દેતા હોય છે. ક્યારેક કશાક ફેરફાર કે ચમત્કારની રાહમાં નિરાશાનું અંધારું માણસને એટલું ઘેરી વળે કે સંવેદનાના પ્રકાશ સામે એ હંમેશા માટે રતાંધળો થઈ જાય
આ વાર્તા એક ચાલના ત્રણ અલગ અલગ માળામાં રહેતી ત્રણ સ્ત્રીઓની છે. ઉપરના ત્રીજા માળામાં ગ્રેજ્યુએશન અધુરું છોડીને પાણીપુરીની લારીવાળા રાકેશ સાથે ભાગીને આવેલી વિદિશા રહે છે. બીજા માળામાં દેહવ્યાપાર ચાલે છે જેમાં મંજરી નામની એક બંગાલણ છોકરી રહે છે અને પ્રથમ માળા પર ભોંયતળિયે સવિતાબાઈ નામની એક મચ્છીવેચવાવાળી મરાઠણ રહે છે જે એક દારુડિયાની રખાત બનીને રહે છે. ત્રણેયની જીંદગી એકબીજા સાથે વણાયેલી છે. વિદિશાને લાગે છે કે રાકેશ સાથે એણે લવમેરેજ કરીને ભૂલ કરી છે અને એને પોતાનું ગ્રેજ્યએશન હવે પૂરુ કરવું છે, મંજરીને પોતાની ગઈકાલ કે આવતીકાલની ખબર નથી સિગારેટના કશ લઈ બારીની ગ્રીલ પર ધુમાડા કાઢી લીપસ્ટીક ઠીકઠાક કર્યા કરે છે. ઢોરમાર અને અત્યાચાર વચ્ચે પણ સવિતાને લાગે છે કે જે છે એ હવે આ સત્ય છે કેમકે જીવવા માટે કશાક કારણની તો જરૂર પડે તો આ કારણ પણ ખોટું નથી. એકબીજાને બળવો કરવાનું કહી પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ ધક્કો આપતી આ ત્રણેય સ્ત્રીઓ વરસાદી હવડ વાસની જેમ માળાના લાકડાઓ સાથે ગંધાઈ રહે છે અને ચાલીઓના નેવે લટકતા પીળા બલ્બના જીવડાઓ જેમ ઉડાઉડ કરે છે.
અહીં વાર્તામાં અંધાકા ઉલેચતી આંખોના થાક સાથે ગુંગળામણના તાળા પર ફસાઈ જતી ચાવીનો હાંફ છે. ક્યારેક કશાક ફેરફાર કે ચમત્કારની રાહમાં નિરાશાનું અંધારું માણસને એટલું ઘેરી વળે કે સંવેદનાના પ્રકાશ સામે એ હંમેશા માટે રતાંધળો થઈ જાય
કોઈપણ બાબતને સમજી શકવી અને સ્વીકારી શકવી એ બે અલગ વાત છે. આપણા સૌની લાઈફમાં એવા કેટકેટલા સત્ય હોય છે જે દિવા જેટલા ચોખ્ખા દેખાતા હોવા છતાં આપણે સ્વીકારી શકતા નથી. આમ જુઓ તો એને કદાચ વાસ્તવિકતાથી ભાગવું ન કહી શકાય પણ તમાચો મારીને ગાલ લાલ રાખી બીજા કરતાં પોતાના માહ્યલાને ખુશ કરવાનો મિથ્યા પ્રયત્ન કહી શકાય. આખી દુનિયાને સમજાવી શકાય પણ આપણી અંદર જે આપણો અવાજ છે એને સમજાવી શકવું સૌથી કપરું છે. પિડાનું કોઈ પરિમાણ નથી નહીતર એના ગ્રાફ તૈયાર થાત અને એને આધારે માણસના સુખદુખના લેખાજોખા થાત.મુશ્કેલમાં મુશ્કેલ પરિસ્થિતિ સામે લડી શકતા અસ્તિત્વને બીજા કરતા ક્યારેક પોતાના સવાલો જ થકવી દેતા હોય છે. ક્યારેક કશાક ફેરફાર કે ચમત્કારની રાહમાં નિરાશાનું અંધારું માણસને એટલું ઘેરી વળે કે સંવેદનાના પ્રકાશ સામે એ હંમેશા માટે રતાંધળો થઈ જાય
આ વાર્તા એક ચાલના ત્રણ અલગ અલગ માળામાં રહેતી ત્રણ સ્ત્રીઓની છે. ઉપરના ત્રીજા માળામાં ગ્રેજ્યુએશન અધુરું છોડીને પાણીપુરીની લારીવાળા રાકેશ સાથે ભાગીને આવેલી વિદિશા રહે છે. બીજા માળામાં દેહવ્યાપાર ચાલે છે જેમાં મંજરી નામની એક બંગાલણ છોકરી રહે છે અને પ્રથમ માળા પર ભોંયતળિયે સવિતાબાઈ નામની એક મચ્છીવેચવાવાળી મરાઠણ રહે છે જે એક દારુડિયાની રખાત બનીને રહે છે. ત્રણેયની જીંદગી એકબીજા સાથે વણાયેલી છે. વિદિશાને લાગે છે કે રાકેશ સાથે એણે લવમેરેજ કરીને ભૂલ કરી છે અને એને પોતાનું ગ્રેજ્યએશન હવે પૂરુ કરવું છે, મંજરીને પોતાની ગઈકાલ કે આવતીકાલની ખબર નથી સિગારેટના કશ લઈ બારીની ગ્રીલ પર ધુમાડા કાઢી લીપસ્ટીક ઠીકઠાક કર્યા કરે છે. ઢોરમાર અને અત્યાચાર વચ્ચે પણ સવિતાને લાગે છે કે જે છે એ હવે આ સત્ય છે કેમકે જીવવા માટે કશાક કારણની તો જરૂર પડે તો આ કારણ પણ ખોટું નથી. એકબીજાને બળવો કરવાનું કહી પ્રત્યક્ષ કે પરોક્ષ ધક્કો આપતી આ ત્રણેય સ્ત્રીઓ વરસાદી હવડ વાસની જેમ માળાના લાકડાઓ સાથે ગંધાઈ રહે છે અને ચાલીઓના નેવે લટકતા પીળા બલ્બના જીવડાઓ જેમ ઉડાઉડ કરે છે.
અહીં વાર્તામાં અંધાકા ઉલેચતી આંખોના થાક સાથે ગુંગળામણના તાળા પર ફસાઈ જતી ચાવીનો હાંફ છે. ક્યારેક કશાક ફેરફાર કે ચમત્કારની રાહમાં નિરાશાનું અંધારું માણસને એટલું ઘેરી વળે કે સંવેદનાના પ્રકાશ સામે એ હંમેશા માટે રતાંધળો થઈ જાય
'MAHOTU' is Available On Flip-kart
You can Get The Copy Of My Book From Flip-kart
http://www.flipkart.com/mahotu/p/itmefrsgqu2ryjen…
For This Photo
Editing & Design by Parth Rathod
You can Get The Copy Of My Book From Flip-kart
http://www.flipkart.com/mahotu/p/itmefrsgqu2ryjen…
For This Photo
Editing & Design by Parth Rathod
No comments:
Post a Comment